Gebruikershulpmiddelen

Site-hulpmiddelen


pat

Verschillen

Dit geeft de verschillen weer tussen de geselecteerde revisie en de huidige revisie van de pagina.

Link naar deze vergelijking

Beide kanten vorige revisie Vorige revisie
Volgende revisie Beide kanten volgende revisie
pat [2012/05/22 13:48]
pat [2012/05/22 14:43]
epg
Regel 1: Regel 1:
 +======Pat (a.k.a. Pretty) ; Human Rogue ======
 +{{:​pretty.jpg?​200|Harri}}
 +==== Charactersheet ====
 +  * {{:​pat.pdf|}}
  
 +//Pretty is een heel eng en ziek meisje is. Maak haar alsjeblieft niet aan het huilen//
 +==== Speler ====
 +[[feico|Feico]]
 +
 +==== Party ====
 +Pat is een female human Rogue uit de party [[kalt1_party|Kalt I]].
 +
 +Geleid door// [[simon|Simon]]//​. Waar zij samen met [[harri|Harri]] <​sup>//​([[bertil|Bertil]])//</​sup>,​ [[catelyn|Catelyn]] <​sup>//​([[bart|Bart]])//</​sup>,​ [[mulan|Mu-Lan]] <​sup>//​([[bjorn|Bjørn]])//</​sup>​ en [[sjaak_de_draak|Sjaak]] <​sup>//​([[tom|Tom]])//</​sup>​.
 +
 +
 +====== Logboek (pretty in pink) ======
 +==== Pat goes Shopping====
 +
 +Zoals gezegd waren er 2 redenen voor mij om te schrijven. De eerste was belangrijke zaken, wat zeg ik historische gebeurtenissen,​ neer te pennen voor komende generaties. De tweede was om de onzin die er over mij toch de hele tijd de ronde doet een beetje recht te zetten. Nu moet ik zeggen dat er de laatste tijd niks historisch is gebeurd dat genoemd mag worden. En onzin over mij, ja die blijft wel in omloop, we zijn nu weer in Kalt tenslotte; dat is vechten tegen de bierkaai. Mijn vrienden beginnen een iets normalere kijk op mij te krijgen heb ik het idee en ze geloven niet meer alles wat een eerste de beste hobbit er uit gooit. Dus dat is ook een verbetering. Dus eigenlijk heb ik geen behoefte om nu weer te gaan schrijven zou je zeggen. Maar er is dus een derde reden bijgekomen om te schrijven; als geheugensteun en als administratieve hulp. Ik ben namelijk nu medeeigenaresse van een eigen bedrijf! Opgezet door Sjaak en die heeft mij 10% eigenaar gemaakt van de handelsonderneming twv 4000GP. ​ Ik kan tzt mijn aandeel vergroten tot 33,3% door aandelen van Sjaak te kopen voor de huidige prijs. Voor de `record',​ de aandelenverdeling is dus nu:
 +
 +  * 70% - Sjaak, 13.000gp + huis (5.000gp) + boot (10.000gp).
 +  * 10% - Pat, 4.000gp.
 +  * 20% - Overige, 8.000gp.
 +  * 
 +En ik heb woon en kontoorruimte in het handelshuis van de zaak. Nu liet ik Sjaak weten dat ik mijn `mannetje'​ sta in het onderhandelen en het zorgen dat contracten worden nageleefd en dat ik graag mijne capaciteiten in dienst van de zaak stel. Lang geleden dat ik aan dat Grote Spel heb meegedaan. Ik heb er wel weer zin in. Maar Sjaak leek gereserveerd om van mijn beste talenten in deze gebruik te maken. Niet logisch, maar hij is misschien een beetje een Einzelganger in het zaken doen en houd graag alle touwtjes zelf in handen. Hij kent zijn eigen beperkingen nog niet en snapt nog niet dat als een Deal aan een zijden draadje hangt je net dat ene extra nodig hebt om de balans door te laten slaan. ​ En dat beetje extra ben ik natuurlijk. Altijd geweest. Nu ja, ik heb ook mijn eigen zaakjes en kan altijd wat achter de schermen werken. Of ik moet me wat meer op het strategische vlak gaan bezighouden;​ Hoofd PR en (mis-)informatiemanagement is misschien wel wat voor mij. Het zou me ook goed passen in de rest van mijn `Lifestyle'​ zeg maar.Het handelshuis is trouwens erg leuk; met gadgets als een heuse lift die natuurlijk nu helemaal onder mijn controle staat. De rest vind zulks toch maar eng (en dat is terecht nadat ik er aan gesleuteld heb. Ha ha!). De kelder is ook leuk; is namelijk een tamelijk goed verborgen ingang vanaf het water en aanlegplaats voor een flinke sloep. Dat brengt de fantasie al snel op hol.  Sjaak en Harige H. zijn er ook zichtbaar mee in hun nopjes. Jammer, dat ik dit deel van het huis niet voor me zelf kon houden. Maar dat zou nooit lang hebben geduurd en me teveel inspanning hebben gekost om verborgen te houden. ​ Ik heb tenslotte ook nog eens andere dingen aan mijn hoofd. Sjaak stuurt me er direct op uit om een sloep te regelen.Een sloep regelen dus. Maar we hebben een degelijke nodig. Liefst snel en behendig en met ruimte voor een klein kanon op de voorsteven. We zitten tenslotte in zaken. Serieuze zaken. We leiden geen toeristen rond op een rondvaartboot. Toch? Een sloep van zo'n 5 a 6 meter zou ideaal voor ons zijn. Eerst maar eens door de haven struinen. Voor ideetjes en wie weet waar je tegen aan loopt. ​ Na een uurtjes slenteren en sloepen kijken ben ik het wel zat. Sloepen genoeg, maar de meeste zijn slechts bedoeld om moeders de vrouw (of de kapitein) met droge voeten op een strand af te zetten of in rond te dobberen wachtend op redding nadat je schip naar de kelder is gegaan (wel je vinger in het gat van de bodem stoppen!). De enige sloep die aan mmijn (onze) eisen voldoet was die van een oorlogsbodem,​ echt perfect, maar ook echt niet te koop. En op andere manier toe-eigenen is niet echt een optie (als je niet desperaat bent en dat zijn we nu even niet). Maar dan bedenk ik me dat oorlogsbodems nog wel eens zinken om verschillende redenen, en dat de sloepen dan nog wel eens als enige terugkomen. En wat gebeurd er met die sloepen? Die worden vast niet hergebruikt;​ een nieuw ship komt tenslotte met nieuwe sloepen. Worden ze vernietegd? De materialen hergebruikt?​ Of worden die wel gedumpt op de civiele dan wel zwarte markt? Dat laatste klinkt meer als Kalt in mijn oren! Waar is de Army Dump? Legaal of iets minder legaal? Ik ga het eerste de beste cafe binnen om daar achter te komen. Het werd het eerste, niet het beste; wat een stank! De lucht is verzadigt van verzuurd bier en zeemanskots. Het ruikt bekend, maar toch. Ik haal een bier aan de bar; niet dat ik daar zo'n zo'n in heb maar om me `normaal'​ te gedragen en mijn reuk en smaakorgaan iets anders voor te schotelen dan de ziekmakende lucht. ​ Op mijn subtiele vragen aan een paar andere klanten en tenslotte de waard komt niet geheel onverwacht ook nauwelijks een zinnig antwoord. Het beste is iets van `Als ik de krant zou lezen zou ik iets weten, en als ik iets wist dan las ik de krant wel' gevolgd door een bulderend gelach. Ik sta weer buiten. Dan bedenk ik me `De Krant' dat is misschien nog niet zo'n gek idee. Ik pik er eentje op en blader er doorheen. Er staat weinig interessants in deze uitgave van `The Kalden Times';​ de gebruikelijke dreiging van oorlog, een moord en verder meest handelsnieuwtjes. Maar dan valt mijn oog op een Kleintje; prive advertentie voor van alles en nog wat. Een sloep word er aangeboden voor 3800GP. Een stijf prijsje als je het mij vraagt. Dat moet dus bluf of een degelijk ding zijn; waarschijnlijk van militaire kwaliteit. Geen naam of adres; bod doen onder nr 13. Hmmm. Laat ik eerst eens wat meer info uitzoeken. Doet een onderhandelingsituatie nooit kwaad. Laat ik het kantoor van de Kalden Times maar eens met een bezoekje vereren.
 +
 +====Over hoe bullshit en onterechte beschuldigingen de wereld in komen.====
 +
 +Zoals gezegd waren er 2 redenen voor mij om te schrijven. De eerste was belangrijke zaken, wat zeg ik historische gebeurtenissen,​ neutraal zonder religieuze kijk of door verliefde roze bril vertroebeld neer te pennen voor komende generaties. De tweede was om de onzin die er over mij toch de hele tijd de ronde doet een beetje recht te zetten. Vroeger kon me dat niet zo schelen, maar nu probeer ik mijn reisgenoten als vrienden te zien en vrienden horen een heldere kijk op elkaar te hebben. Niet vertroebeld door roddel, achterklap en vooroordelen. Dus schrijven maar weer, want de hele club heeft weer hele rare (en nare!) ideen over dit lieve meisje. Het gaat weer eens over Harry. Je zou denken dat ik als klein zwak meisje diegene ben die een beetje fysieke bescherming van anderen nodig heeft, maar het is duidelijk dat onbenul soms gevaarlijker is dan gebrek aan kracht. Harry dus. Wie? Effe teruglezen, die uitzonderlijke (ik ken hobbits in het algemeen heel anders) hobbit die graag kleine meisjes lens slaat. Voor het goede doel, dat (zal) wel. Deze druif die nauwelijks weet hoe ie zijn l*l achterna moet lopen, had het in zijn bolle kop gehaald dat de lokale schoonheid Rosie hem wel zag zitten. Terwijl Mulan deze Rosie via een goed gesprek probeert de versieren, dendert Harry met zijn harige platvoeten daar op een opdringerige manier overheen. Mulan, duidelijk gefrustreerd door dit ongepaste gedrag van Harry, blaast de aftocht en gaat naar bed. Harry krijgt natuurlijk niks gedaan bij Rosie op zo'n botte manier, hij geeft het op en lijkt ook op weg naar zijn bed te gaan. Maar ik ken dat type; die heeft Rosie nog door zijn kop spoken en zint vast nog op andere manieren om haar te pakken. Ik hou hem dus nog maar even in de gaten en volg hem. Onderweg zien we een man, zeker een zware crimineel, geketend aan een boom. Mooi, dat schorremorrie maakt de straat vanacht dus niet onveilig. Maar Harry ziet slechts een goed excuus om laat op de avond zijn snode plannen uit te voeren, en gaat bij Mulan naar binnen om zijn valselijke intenties te verspreiden. Hij veinst dat hij erg begaan is met het lot van de crimineel tegenover Mulan, en zegt dat hij weer naar beneden gaat om de waard te zoeken en om uitleg te vragen. Mulan wijft het en hem als onbelangrijk weg en maakt duidelijk dat zijn nachtrust toch wel wat belangrijker is dan een man vastgebonden aan een boom, zeker na de verstoorde rust van afgelopen nacht. Harry gaat `op zoek naar de waard',​ maar ik weet wel beter en volg hem stilletjes. En ja hoor, hij gaat recht op het achterkamertje af waar Rosie zich teruggetrokken heeft. Ik zie geen flikker in het donker, maar ik hoor Harry naar binnengaan en de deur achter zich dicht trekken. Wat te doen? Moord en brand roepen? Maar er is nog niks gebeurd, dus dan ontkent ie vast alles weer en krijg ik het weer op mijn dak en `arme Harry' en zo. Eerst maar eens aan de deur luisteren; misschien hoor ik wel wat er gaande is of zelfs gesmoord hulpgeroep. Ik hoor inderdaad gesmoorde stemmen; een vrouwenstem,​ duidelijk Rosie, een gesmoord piepstemmetje als van een rat. Hmmm, dat zal Harry dan wel zijn. Ik hoor hem stamelen; hij probeert uit te leggen dat ie het allemaal niet zo bedoelde en eigenlijk op zoek is naar de waard. Klinkt niet erg overtuigend en dat vindt Rosie duidelijk ook. Ik besluit nog niet in te grijpen want het lijkt dat `arme' Rosie zich redelijk weet te verweren en dat Harry een redelijke kans krijgt om zijn (leugenachtige) verhaal uit de doeken te doen danwel zijn excuses aan te bieden en om genade te smeken. Die balans is niet aan mij om te verstoren. Maar als ik zo blijf luisteren wordt duidelijk dat Harry bij zijn ongeloofwaardige verhaal blijft en weigert om zijn excuses aan te bieden. De idioot. Straks snijdt Rosie zijn keel door. Terecht dan wel, maar niet de bedoeling en mijn reisgenoten,​ ook wel vrienden genoemd, vinden dat vast niet leuk. Ik besluit dat het tijd is hulp te roepen. Harry blijft volhouden dat ie de waard wil spreken. Nou dan kan ie de waard krijgen. Maar ik weet ook niet waar die is, dus ik roep maar zo luid (en hoog, dat reikt verder) als ik kan `Waard! Waard! Waard!'​. En ja, hoor daar komt de waard al snel. Ook de rest van de bewoners komt op mijn geroep af, en net op dat moment gooit Rosie Harry de achterkamer uit in de mensenmassa die snel door heeft hoe de vork in de steel zit. Tenslotte heeft bijna iedereen gezien hoe Harry zich misdroeg tegenover Rosie eerder op de avond. Rosie kijkt mij aan, knikt eens, en we aanschouwen de meute; wij doen er niet meer toe. Niemand die ons vraagt wat er is gebeurd. Harry'​s gejammer en ongeloofwaardige ontkenningen zijn al genoeg bewijs voor zijn schuld. De schuld staat hem zo'n beetje op zijn gezicht geschreven. Domme hobbit (veel dommer vind je ze niet dat kan ik je garanderen). Hij wordt naar buiten gesleept en aan een boom geketend. Een paar uurtjes of misschien de rest van de nacht aan die boom in de kou lijkt mij wel een gepaste straf voor hem. Al snel druipt iedereen weer af, en ook ik ga richting bed. Onderweg kom ik voorbij Mulan'​s kamer en twijfel of ik hem niet moet informeren over de schande die zijn hobbit ten deel is gevallen. Ik klop zachtjes op zijn deur, maar er komt geen reactie. Mulan heeft zijn slaap ook hard nodig nu. En heeft zijn nachtrust zeker beter verdiend dan die vuige hobbit. Wat zei hij ook al weer? Wat interesseerd mij een crimineel die aan een ketting ligt? Ik laat het er maar bij. We zien morgenochtend wel weer verder.
 +
 +De volgende ochtend zie ik al vroeg dat Harry niet meer aan de boom zit, dus hij is er redelijk licht vanaf gekomen. Mulan zegt dat Harry al weg is. Hij schaamt zich zeker en wil ons nu even niet onder ogen komen. Aan het ontbijt is hij er ook niet bij. Begrijpelijk,​ maar erg raar voor de vraatzuchtige hobbit. Mulan gaat navraag doen over Harry, en komt erachter dat Harry niet ergens in de stallen rondloopt maar met een slavenkaravaan naar de mijnen is gestuurd. Oeps. Dat was nu ook weer niet de bedoeling. Er wordt hier dus iets minder humaan gestraft dan ik dacht. Ondertussen vliegen de beschuldigingen over en weer, en de meeste landen op mijn bord. In de verwarring krijg ik nauwelijks de kans mijn verhaal te doen. We achtervolgen al snel de karavaan om Harry te bevrijden, maar niemand wil meer iets van mij horen. Zo gaat het nu altijd.
 +
 +Uiteindelijk halen we de karavaan in en een afschuwelijk schouwspel speelt zich af voor onze ogen. Ondoden, zombies, ghouls, wat zijn het? En ze slachten letterlijk mensen (slaven?) af, hakken ze in stukken en gooien ze op een wagen. Ongelooflijk. We staan even met open mond te kijken. Maar al snel gaan we over tot actie om deze moordpartij een halt toe te roepen. Harry leeft nog. Hij staat bij Gerrit, die zich tot een reusachtige weerwolf transformeeert. O jee. Ik schat onze eigen overlevingskansen niet meer zo hoog in, maar die van Harry al helemaal niet. Harry is geboeid en probeert zich van zijn boeien te ontdoen. Maar het duurt hem te lang. Ik besluit hem te helpen en spring op de lijkenwagen (wat moet dat moet!) om hem te helpen voordat de weerwolf (formerly known as Gerrit) hem aan stukken scheurt. Maar het is te glibberig en ik moet alle zeilen bij zetten om me in balans te houden. Dat lukt. Todat iemand de hele lijkenwagen omver flikkert en ik onder een stapel lijken lig. Het kost me nogal wat tijd om me daar onderuit te werken. Maar het lukt en druipend van het bloed en de hersenmassa zie ik Mulan vechten voor zijn leven. Het ziet er hopeloos uit. Mulan opengereten om de grond met de weerwolf over zich heen. Ik moet met een precisieschot de weerwolf in een keer afmaken. Ik richt zorgvuldig op zijn linkeroog. Neem de tijd. Ik heb maar een kans. En ik vuur. Eat that. Die weerwolf is er geweest. Maar net voor mijn pijl het oog en achterliggende hersenmassa van de weerwolf penetreert, hakt Mulan met een laaste krachtsinspanning zijn kop er af. Achter de kop van de weerwolf duikt Harry'​s bolle kop op... O jee. Het gaat net goed. Mijn pijl mist Harry op een haar. Maar je zult zien. Iedereen zal weer denken dat mijn heroische reddingsactie eigenlijk een moordaanslag was op de hobbit. Je zult het zien. Zucht. Zo gaat het nu altijd.
 +
 +to be continued...
 +
 +====Filosificaties====
 +Tsja, daar zit ik dan. Aan een tafeltje in een herberg. En ik verveel mij een beetje. Doe ik anders nooit. Nu ja, misschien verveel ik me niet. Misschien zit ik alleen een beetje over dingen na te denken. Te peinzen en te peinzen. Ben de wereld een beetje door andere ogen aan het bekijken. Dus daarom maar weer aan het scjrijven. Niet omdat er iets belangrijks is gebeurd. Nee hoor. Niks van historisch niveau. Slechts gerommel in de marge. En daar zou ik toch niet over schrijven. Ik het kort; er zijn hier meer ondoden en vampieren dan `mijn' twaalf. En we zijn onderweg om wat spulletjes af te leveren. Niet zo interessant dus, en eigenlijk geen enkele reden om te gaan schrijven. Voor de volledigheid pen ik toch maar even neer de wetenswaardigheden neer die we opgedoken hebben ook al lijkt het allemaal niet zo relevant nu, wie weet hoe we daar later nog weer tegenaan kijken.
 +
 +Mulan heeft uit een boek de wijsheid gehaald dat ondoden een hekel hebben aan:
 +
 +  * Heilige Symbolen
 +  * Heilig Water
 +  * Zilveren wapens
 +  * Koud ijzer wapens
 +  * Magische wapens
 +
 +Ik heb ook een hekel aan al die dingen, dus wat hier nu zo speciaal aan is? Dat is me dus niet helemaal duidelijk. Iedereen is druk geweest met het inslaan van zilveren wapens, maar of dat nut heeft of alleen een gevoel van schijnveiligheid geeft. Ik weet het nog zo niet. O ja, en daar voor de lol het volgende nog uit Mulan'​s boek:
 +
 +Het is bovendien goed is te beshikken over:
 +
 +  * Een vrije geest
 +  * Een sterke wil
 +  * Een rein hart
 +
 +Nee toch? En grote spierballen zeker? En een grote zak geld? Hij heeft echt de locale almanak gevonden of de Wijze Spreuken Kalender van Klazien uit Kalt. Erg nuttige info vond Mulan. Zucht. Soms is die jongen een beetje simpel. Ik ben bang dat dat hele Tsar familiie gedoe hem ook helemaal uit balans brengt. Het was tot dusver allemaal wel leuk, soms grappig, maar nu lijkt hij er soms wel erg serieus in op te gaan. Ik hoop dat zijn zwakke labiele geest dat allemaal maar kan hanteren. Een beetje in de gaten houden dus. Hij is toch verder wel een goeie jongen.
 +
 +Niks over te schrijven dus eigenlijk. Maar ik zit hier dus aan een tafeltje toch behoorlijk grote dingen te denken. En misschien moet ik daar toch zo nu en dan wat over opschrijven. Om mijn eigen gedachten te ordenen. Ik trek die paginas er later wel weer uit want voor het nageslacht zijn ze natuurlijk niet van belang. De anderen zijn naar hun kamer vertrokken geloof ik. Rustig hier. De waard is er. En dus is er wijn. Ik sip dus wat aan mijn wijntje en denk terug aan hoe de 12 mij te grazen namen. Niet met brute kracht of ander geweld. Nee, met de overtuigingskracht van een vriendelijke glimlach, een leuk koppie, en een glad verhaal! Mijn `wapens'​. Waar ik mijn hele leven op vertrouwd heb. En nu blijkt dat deze wapens van het Schone en het Goede ook door de Dienaars van het Kwaad in de praktijk gebruikt worden! Hoe is het mogelijk? Is er dan niets meer puur? Zegt uiterlijke schijn dan helemaal niets meer? En als je daar al niet meer op kunt vertrouwen, waarop dan wel? Als je een puisterige puskop voor je ziet met een sluwe grijns, dan weet je toch wat voor vis je in de ton hebt? Of niet? Dus niet blijkbaar. Het kan dus misschien best wel een aardige meneer zijn. Eentje die er niet over zou peinzen om mijn rug open te rijgen. Kijk Mulan nou die net naar buiten loopt met een of andere gladde vent. Zie je wel! Hij groet me niet eens, te druk met zijn nieuwe mooie vriend. Duh! Dat word weer heibel met Catelyn. Als die er achter komt. Die Mulan weet wel van wanten zeg. Ik dacht dat ie het buiten de stad wel wat rustiger aan zou doen. Maar zo zie je maar, mensen gaan op het uiterlijk af. Deed ik ook altijd. Maar dat blijkt nu dus erg veraardelijk. Wat nu dan? Het uiterlijk vertoon negeren? Wat blijft er dan over? Wat iemand zegt en hoe ie het zegt hoort ook bij het uiterlijke vertoon dus hoe kom je er dan achter met wat voor iemand je te maken hebt? Afwachten tot ie je rug open haalt? Of toevallig niet? Crisis. Dit maakt het leven niet gemakkelijker. De Goden hebben dit slecht geregeld. De regel zou moeten zijn: lelijkerds zijn kwaardaardig,​ mooierds zijn de goedzakken. In alle verhalen en gezangen van een Bard is dat zo, en waarom moeten de Goden ons dan met al die `uitzonderingen op de regel' opschepen? In een sportwedstrijd hebben de teams toch ook hun eigen kleur, *zonder* uitzondering?​ Uitzonderingen op zo'n regel geeft toch alleen maar chaos en oneerlijk spel? Hoe moet het nu verder?
 +
 +Kijk de waard nu. Mooi is ie niet. Echt lelijk ook niet. Een beetje zo zo. Normaal zou je dan zeggen; hij is zo slecht nog niet (maar ook niet zo goed). De `wel goed maar niet gek categorie'​. Zijn hele spraakgebruik en lichaamstaal spreekt van hetzelfde; `voor niks gaat de zon op', `voor een zilver verkoop ik mijn moeder'​ en `voor een goud mijn ziel en zaligheid',​ `you scratch my back, I scratch yours'​. Of zou ie toch mijn rug open willen halen? Hoe kom ik daar nu achter? Laat ik eens wat dichter bij gaan zitten. Aan de bar. Op zo'n rare kruk. Een beetje praatje met hem maken. Zo'n waard heeft natuurlijk ook wel het een en ander gezien, en misschien kan hij mij wijzer maken. He, maar wat grappig. Die kruk. Een draaikruk. Draaien, omhoog. En draaien, omlaag. Zou ik ook hol zijn? De poot? Even de kruk eraf draaien... Ja hoor! Zoals zo vaak, een holle poot. Erg handig. `Hoezo handig?'​ Het is de waard. Ik heb beetje hardop zitten denken. Wat moet ik nu zeggen? Eerlijk zijn? Dan wordt ie misschien bang? O. Hij kijkt al bang naaar mij. Zoals mensen zo vaak. Nu ja. Kan net zo goed eerlijk zijn. We zijn morgen weer weg. Eens kijken hoe hij reageert. Leerzaam. Nou, kijk. En ik haal een oude achtergelaten gebroken speer uit de paraplubak. Kijk als je deze in de holle buis stopt. Punt omhoog natuurlijk. De zitting er weer opschroeft, de verzegelschroef er uit haald en die vervangt door een pen die ongeveer 80 kilo kan hebben of eentje die jer er makkelijk uit kan trekken. Eh voila! `En voila wat dan!' De waard begrijpt het niet eens. Zucht. Leken. Gebrek aan fantasie, dat is het. Ik leg het hem uit. Van moeilijke onderhandelingen die verkeerd uit kunnen pakken. En in dat geval wil je misschien dat je gesprekspartner niet gewoon van zijn kruk stapt en wegloopt. Pennetje, waaraan je een touwtje aan vast hebt geknoopt of zo, eruit trekken en tsjakka! Zonder een wapen te trekken. Hardstikke dood. En niemand die direct doorheeft waardoor, zodat je mooi kunt schreeuwen `O zijn hart, het is zijn hart' en dan even de tijd hebt om rustig ervan door te gaan voordat iedereen moord en brand begint te schreeuwen. Mooi toch? Geniaal! Of niet. Zeg nou eerlijk. Ja he. Heb ik bedacht. Wil er best een voor je maken als je er een nodig denkt te hebben...
 +
 +==== Oude Vrienden, Nieuwe Vrienden. Goede Tijden, Slechte Tijden?====
 +
 +Na een grappige tijd met Catelyns door gebracht te hebben heb ik er genoeg van het hypotetische gezever over `Mu-Lan'​. Het was een tijdje leuk. Nadat ik haar met het vinden van twee van haar Precious Items had geholpen, vond ze het tijd haar zieleheil bij mij te zoeken. Gebeurd me vaker natuurlijk. Ik ben niet voor niks Pretty. Kan erg nuttig zijn. Maar voorlopig heb ik geen reden dit tot de laatste druppel uit te buiten, ze is tenslotte reisgenoot, tijdens sentimentele of goedgelovige buien ook wel vriend genoemd. Dus ik laat haar begaan. Speel de boezemvriendin en probeer de boel een beetje op de spits te drijven. Sentimentele personen waarderen dat altijd erg. Dat zullen ze niet zo snel toegeven, maar ze leven toch van de emotionele buitelingen,​ de hoge toppen en de bijbehorende diepe dalen. De een niet zonder de ander. Dus ik graaf dat dal wat dieper voor haar en zijn vind dat ik haar zo goed begrijp. Aan haar kant sta. Is ook zo. Toch? Maar ja, is het dieptepunt bereikt (ja, laat dat maar aan mij over) dan wordt het tijd voor de lancering naar de top (of de destructieve explosie, kan ook, maar ja, dan was het niet voorbestemd,​ toch?). En daar hebben we Mu-Lan voor nodig. Ik word ook dal van het aan boord zitten. Vooral '​s-nachts. Tijd voor actie. Tijd om Mu-Lan terug te halen van zijn flierefluiterij. Ik ga van boord, de haven door en de stad in.
 +
 +Rare haven, rare stad. Te rustig. Geen stadswacht. Niemand op straat. Is er een avondklok? Geen geld voor straatlampen?​ Of is het te gevaarlijk op straat? Maar wie maakt het dan gevaarlijk? Geen gespuis te zien. Erg vreemd. Het lijkt wel een nonnenklooster. Hmmmm, miscchien zijn ze allemaal wel streng religieus hier op een nare nachtleven-bedervende manier. Maar eindelijk dan toch. Een mansfiguur op straat. Een zwerver lijkt het. Ongevaarlijk. Of toch niet. Ik volg hem. Door de plotseling opkomende mist. Mist? In het holst van de nacht? Hier. Erg vreemd. Waar is hij nu? Gevaar! Ik... maar een snerpende pijn door de rug stopt beide mijn actie, reactie en gedachtengang. Het wordt bijna zwart voor mijn ogen. Even ben ik weg. Ik wil weg. Denk alleen aan vluchten. Maar dan komt er hulp. Plotseling. Snel. Een vriendelijke stem. Op het juiste moment. ``Vlucht niet. Laat me je helpen.''​ Ik wil weg. Ik wil weg. Vriendelijk. Hulp. Ja. Pijn. Nee. Ja, neem me mee. Weg hier.
 +
 +Weer bij mijn volle vijf, vraagt de vreemdeling om mijn gezelschap en dat van mijn vrienden. Leuk en aardig. Wel iets vreemd. Waarom... maar de vraag glipt door mijn vingers. Hij heeft vrienden. 11 in totaal. Ik zie ze. In de mist. Waar komen die vandaan. Vreemd. Hoe komt het dat... Maar hij spreekt weer en ik luister naar zijn mooie stem. Van mijn reddende engel. Ja, het is toch normaal om je redder voor een drankje en hapje mee naar huis te nemen. Maar is de boot mijn huis, mijn thuis? Trieste gedachten vliegen door mijn hoofd. Een feestje met 12 man. Dat gaat toch beter ergens in de stad. Oude vrienden en nieuwe gaan niet altijd zo goed samen. Niet zo snel. Maar hem lijkt de boot erg leuk en wil graag mijn vrienden ontmoeten. Hij staat erop. Nou ja, hij zal het wel weten dan. En het lijken nette jongens. Niks geen gang-bangers of kelensnijders. Die gaan de boel toch echt niet op stelten zetten aan boord. Maar Catelyn is niet zo stabiel, en ik weet niet hoe zij zal reageren. Lijkt niet echt op een feestje te wachten. Mu-Lan. Daar wel op. Ja. Maar die is er niet. Zou ik zoeken. Ja, heb ik gedaan. Nee, moet ik nog doen. Maar... Hij zegt weer iets. Helemaal waar zeg ik en we versnellen onze pas. En dan zijn we bij de boot. Thuis? Een warme thuiskomst? Ik denk... Maar hij spreekt weer. Hij wil aan boord. Natuurlijk. Laat ik eerst Catelyn even mentaal voorbereiden. Ik ga de kapitein even halen zeg ik om dat uit te leggen. Dat begrijpt mijn vriend vast wel? Niet? Hij lijkt iets anders te... Beetje vreemd. Maar Catelyn eerst. Ben zo terug. Dat is toch geen probleem?
 +
 +Maar daar is Catelyn, en voor ik iets kan uitleggen wordt Catelyn helemaal hysterisch. Daar was ik dus al bang voor. Zit moeilijk en heeft moeite zich sociaal te handhaven. Ja, maar ja wat doe ik daar nu aan. Mijn nieuwe vriend schat de situatie snel in en verteld mijn dat het verwijderen van een papiertje van de mast alles weer beter zal maken. Zal wel. Wat doet zo'n papiertje nou? Daar is Catelyn toch niet zo onsteld van? Of toch wel? Ze reageert wel erg buiten proporties. Gillende keukenmeid. Neit netjes. Niet erg gastvrij. Ze begint me aardig te irriteren nu. Kan dat papiertje toch best effe weghalen. Baat het niet dan schaad het niet, toch? En misschien wordt iedereen dan weer wat rustiger en kunnen we het een en ander als volwassenen verklaren. Ja, dat papiertje moet maar even weg. Maar... ik kan er niet bij. Haal een toorts dan zegt iemand. Ja natuurlijk. Goed idee. Maar wel snel. Denk ik dat? Of... Maakt dat uit. Snel. Vlug benedendeks een toorts halen. Hebbes. En nu weer terug om de boel rustig op te lossen. En dan... Pijn. Mijn rug. Nog steeds. Maar had mijn vriend mij niet geholpen? Misschien is het erger dan ik dacht. Niet aan denken. De toorts. Het briefje. Blijven concentreren,​ niet teveel denken, niet teveel voelen. Aan dek. Ah, daar is Harry ook al. Mooi. Meer zielen meer vreugd zodra dat briefje weg is. Hij wil het al van mij overnemen. Hij begrijpt het. Nee! Hij slaat mij de toorts uithanden! Wat is dit! Is die hobbeknots helemaal van de wilde aardbeien vervreten? Catelyn zei al dat hij niet te vertrouwen, en ik hoor mijn vriend dat nu ook zeggen. Met hobbitsen weet je het nooit. Het kan lang goed gaan, maar dan... Net herdershonden... Vind ik geen aardige vergelijking. Hobbitsen zijn geen honden. Niet aan denken. Concentreer. Toorts. Harry. Dief Harry. Sneaky Harry. Aanvaller Harry. Zo gemakkelijk komt ie niet van mij af. Een dubbele flik-flak-lateraalduik en die toorts is weer van mij. Maar... au... Bij de heilige kop van Jut. Mijn rug. Niet goed. Snerpende pijn. Vriend slechte dokter. Ik val. En Harry geeft me een dreun mee, de bastaard. Het kan eigenlijk geen hobbit zijn. Een bezeten hobbit misschien. Zei Catelyn niet dat... Ik val door het trapgat. Meer pijn. Meer vloeken. Ik hoor mijn vriend. Hij praat tegen me. Nog steeds. Ook hier beneden. Vreemd. Hoe kan het dat... Hij wil bij me komen. Me helpen. Weer. Ik heb het nodig. Hulp. Pijn. Zoveel pijn. Rug. Enkel. Gebroken. Ik kom niet makkelijk overeind. Harry staat wat naar me te schreeuwen. Ik schreeuw wat terug. Wat maakt het uit. De bastaard. Als hij met zijn bolle kop om de hoek komt zal ik hem eens duidelijk maken wat ik van 'm vind. Kom vriend. Zeg ik. Of denk ik. Of zegt hij? Het duizeld me. En daar is Harry weer. Hij wil mij de mond snoeren zegt ie. Hij is echt helemaal doorgedraaid. Welke paddestoelen heeft ie vandaag zitten eten? Of is ie echt kwaardaardig?​ Een hobbit? Is het mogelijk? Het antwoord komt snel. Hij tuigt me af. Kan niks meer doen. Me niet verweren. Ongewapend. Weerloos. Maar Harry gaat door. En door. En door. En dan wordt het zwart. Het einde? Een oneervol einde. Afgeranseld door een rabiate hobbit.
 +
 +Maar nee. Nog niet het einde. Ik kom weer bij. Ik weet niet hoeveel tijd er verstreken is. Minuten? Uren? Dagen? Nee, mijn wonden zijn nog niet oud. Maar wel verbonden. Op een knullige manier, maar toch. Door wie. Ah! Daar. Mu-Lan! Op de trap. Mijn redder! Hij heeft vast Harry net op tijd gestopt en mij voor de hemelpoort vandaan gerukt. Hij heeft mij verbonden en komt nu kijken of het verband ververst moet worden. Mijn vrienden, oud en nieuw, zitten vast gezellig in de kombuis. Een beetje bedrukt dat ik er niet bij ben. Maar dat zal niet lang meer duren. Hoop ik. En Harry. Rabiate Harry. Wat is er met hem gebeurd. Zou Mu-Lan hem? Of de anderen? Hem zijn verdiende loon hebben gegeven? Nee! Daar is hij! Achter Mu-Lan. Op de trap. Ik herken zijn bolle kop uit duizenden. Mu-Lan! Pas op! Harry! Achter je. Duik weg! Mu-Lan begrijpt me en duikt weg terwijl ik mijn pijpje tevoorschijn tover en in een beweging feilloos op de plek richt waar die bolle kop over een fractie van een seconde zich zal bevinden. Splinter! Maar het is niet Harry'​s hoofd dat versplinterd. Een deurpost moet het ontgelden waarachter Laffe Harry zijn toevlucht zocht. Mu-Lan moet het nu maar afmaken. Ik heb hem in elk geval een kans gegeven...
 +
 +
 +====Piercings====
 +
 +Mijn reisgenoten,​ tijdens sentimentele of goedgelovige buien ook wel vrienden genoemd, houden een dagboek bij. Jawel, een logboek kun je het niet noemen. Nee, ze schrijven het voornamelijk vol met hun sentimentele en religieuze belevenissen. Getver! Wat een onzin! Je moet de boel tig keer lezen en de verschillende dagboeken zin voor zin, woord voor woord vergelijken voordat je ook maar een glimp van de waarheid ontdekt. Niet dat ik veel gelezen heb natuurlijk. Schijnt gevoelig te liggen. Maar genoeg gezien en gelezen om er snel mee op te houden. Die waarheid is niet erg belangrijk. Tenslotte is er weinig gebeurd of gedaan dat het bewaren voor het nageslacht waard is. Al lijkt de gemiddelde over-narcistische dagboekschrijver daar wel weer een andere kijk op hebben. We vinden onszelf toch o zo belangrijk. Ik ga me echt niet verlagen tot zoiets. Laat ik dat nu direct maar op papier zetten hier.
 +
 +Maar ja, *als* er iets historisch gebeurd of gaat gebeuren, dan is het dus nodig dat iemand ook de feiten neertekend of in elk geval iets leesbaars zonder sentimentele poespas die de boel onbegrijpelijk en oninteressant voor het nageslacht (en een ieder ander levend wezen) maakt. En het begint net interessant te worden. Het kwaad is sinds kort voelbaar aanwezig en dit roept mij op mijn plicht aangaande alles wat Goed en Rein is te verdedigen. Het slachtveld wordt opgezet en de strijd kan beginnen.
 +
 +Verder schijnt mijn reputatie zelfs mijn reisgevallen,​ tijdens sentimentele of goedgelovige buien ook wel vrienden genoemd, nogal te beinvloeden zodat er hoogstwaarschijnlijk een hoop onzin over mij wordt neergepent. Dat moet dus ook wat gecorrigeerd worden. Maar bovenal, ik moet het eerlijk toegeven, is er een andere reden dat ik begin te schrijven. Ik heb recentelijk gemerkt dat ik zelf afhankelijk begin te worden van anderen om uit te vogelen wat er nu werkelijk aan de hand is. Klinkt absurd misschien, maar eergisteren moest Mulan mij verklaren wat er gebeurd was de afgelopen nacht. Inclusief wat ikzelf had gedaan. Zijn versie pastte beter met de feiten dan mijn eigen! Erg verontrustend. Het schijnt dat ik sterk `onder invloed'​ was. Nee, niet alcohol of de bertuswortel. Nee, van iemand. Nee ook niet verliefd of dergelijke puberale monnikken onzin. Ik ben niet zo snel onder de indruk van iemand, of het moet een fijn gespierde ..., maar nu dwaal ik af. Ik bedoel, het moet met magie gedaan zijn. Kwaadaardige manipulatieve magie. Van twaalf kwaardaardige wezens. Twaalf namen, twaalf doelen. Hmmm, geen namen nog. Twaalf nummers, twaalf doelen om af te strepen:
 +
 +//**1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12.**//
 +
 +Ik heb dus eindelijk een missie. Iets dat uitstijgt over het dagelijkse gerommel met bootjes, monnikken en het spelen van koerier voor een paar dingetjes waar sommigen erg opgewonden van worden maar toch gewoon dingen zijn. Niet dat ik me daarmee niet vermaak hoor, Tuurlijk wel. Erg leuk. Grappig zelfs af en toe. Het houd je van de straat en dat voorkomt ongelukken. Niet altijd goed natuurlijk, een boel ongelukken zijn verdiende loon voor kwaadaardige mispunten. Maar toch. Een noodzakelijk kwaad is nog niet direct een pretje voor een gevoelige ziel als ik. Maar nu ophouden. Straks begin ik net zo sentimenteel en zelfingenomen te schrijven als de rest. De missie. Focus op de missie. Twaalf doelen dus. Misschien meer. Het kan slechts het puntje van Pinocchios neus zijn natuurlijk, en omvangrijker blijken als eenmaal die 12 opgespoord en uitgerookt zijn. Uitroken! Leuk. Lang niet gedaan. Ach, ik weet nog die keer dat... Sorry! Daar ging ik bijna weer. De missie dus. Ik heb de rest nog niet helemaal mee. Die hebben het hoofd nog in het materiele zitten en het persoonlijke natuurlijk. Die draaien wel bij. Het zijn toch goede lui, met het hart op de juiste plek die ook een betere wereld nastreven. Ze zijn daar alleen niet zoveel mee bezig. En ze zijn natuurlijk wat traag in het herkennen van het Kwaad. Blijkbaar. De echte missie moet ik dus zelf bijhouden. Ik zou het `onder invloed'​ kunnen vergeten of verdraaien en dan is het goed een en ander aan plannen op papier te hebben.
 +
 +Eerst maar eens vertellen wat er gebeurd is. Dit alles om de ware natuur van de 12 te kunnen duiden. Ik zal eerst mijn eigen versie vertellen. niet omdat mijn mening zo belangrijk is, maar omdat in dit geval mijn eigen `feiten'​ niet volledig betrouwbaar bleken te zijn. Laten we hopen dat dit bij een keer blijft. Eerst mijn versie die grotendeels wel met de feiten zal kloppen maar op punten te betwisten valt. Maar daarover later meer.
 +
 +====Van circus/​karavaan meisje tot reverse engineer.====
 +Wie haar vindt langs het bergpad, haar meeneemt, verzorgd en naar het lager gelden heuvelland brengt is onbekend. Pat weet het zelf niet. Een ranger, een paladin of nog raarder, een bergreus of groep dwergen? We weten het niet, en het is misschien ook niet zo belangrijk. Belangrijk is dat ze liefdevol wordt opgenomen in de Gnomen-gemeenschap die huist in de beboste heuvels aan de voet van de bergketen. Nadat de maanden die haar volledige herstel vereisen verstreken zijn, blijft ze nog lang bij de gnomen diep gefascineerd door alles waar de gnomen aan knutselen. In de jaren (waarschijnlijk een jaar of twee/drie) gaat ze in de leer bij een hele reeks vakmannen en experts. Bij sommigen voor de duur van een paar week, bij anderen (zoals een slotenmaker en een illusionist) is ze maandenlang in de leer. In deze tijd krijgt ze ook veel te maken met halflings. Deze lijken een veel grotere weerstand te hebben tegen haar speciale trekjes, en voor het eerst maakt ze echte vrienden die haar graag zien komen en gaan. Op deze manier leert ze al snel de taal der Halflings (met de Gnomen blijft ze voornamelijk Common praten, ook al pikt ze hier en daar wel een boel technische termen in het Gnooms op). Verder leert ze Draconic van een oude wijze Halfling (die haar nooit wil vertellen hoe hijzelf aan deze kennis komt). Waarom ze uiteindelijk de gnomen verlaat is niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk heeft ze alles geleerd dat ze wil en mist ze de rest van de wereld; het stadsleven waar zoveel op wonderlijke wijze in het honderd kan lopen. Ze beloofd de halflingen dat haar vertrek niet voor altijd is en haar wordt een groot welkomstfeest in het vooruitzicht gesteld als ze weer terug komt. De gnomen nemen groots afscheid van haar, maar velen van hen zijn ook wel blij dat ze nu eindelijk eens een tijdje weggaat.
 +
 +to be continued...
 +
 +====Van straat meisje tot circus/​karavaan meisje.====
 +Van straat meisje tot circus/​karavaan meisje. Op 12 jarige leeftijd beginnen de hormonen op te spelen en ze wordt voor het eerst verliefd; op een acrobaat van een rond reizend circusgezelschap. Hals over kop verliefd besluit ze mee te reizen met de circus dan wel handels karavaan. De acrobaat komt al een kleine week later bij een bedrijfsongeluk om het leven. Tragisch, en zwaar ongelukkig blijft Pat bij de karavaan meereizen. Ze ziet geen heil in terugreizen en het oppakken van haar oude leventje. Zo reist ze twee jaar rond met de karavaan waar ze van alles leert, vooral van de illusionisten en handwerkers van het circus. Dankzij haar talenten gaat iedereen ervan uit dat ze acrobaat of en ander artiestencarriere zal kiezen, maar op de een of andere manier weet ze de boot steeds af te houden. In plaats hiervan, maakt ze zich al snel nuttig als `bemiddelaar bij handelsconflicten'​.
 +
 +Terwijl ze veel leert over vingervlugheid en mechanische constructies,​ lijkt ze nooit geinteresseerd in het constructief toepassen van haar kennis en talenten. Haar interesse gaat uit naar de destructieve toepassingen;​ het demonteren, destrueren, uitschakelen en laten falen van alles wat beweegt (en later ook: leeft). Niet uit baldadigheid en nooit uit onhandigheid;​ haar artistieke interesse gaat simpelweg uit naar de meest elegante manier om iets in het honderd te laten lopen. Tenslotte werkt bijna alles maar op 1 manier, terwijl het meeste kan falen op oneindig veel manieren. Het kiezen van *de* manier op *het* perfect tijdspunt is een kunst. Haar kunst.
 +
 +Omdat ze haar kunst voornamelijk op handelspartners van de karavaan uitoefent en op die manier conflicten oplost of zelfs voorkomt, wordt ze ondanks haar interesses erg geliefd bij de karavaan die er wel bij vaart. Maar ze maakt geen echte vrienden. Het wordt al snel duidelijk dat ongelukken kunnen worden voorkomen door niet te veel met haar van doen te hebben en alleen op gepaste afstand. 2 jaar gaan voorbij waarin ze veel van de wereld ziet. Mooie jaren, en ze denkt dat ze haar plekje heeft gevonden op de wereld. Maar het mag niet duren...
 +
 +Wat er gebeurd is niet met zekerheid te zeggen. Wat zeker is dat het theater gezelschap (en clowns), 14 stuks in totaal, allemaal om het leven komen als hun wagens kort achter elkaar van de weg raken en in een ravijn storten. Pat wordt ervan beschuldigt de wagens gesaboteerd te hebben als wraak op een groepsverkrachting een paar dagen ervoor (van haar of iemand anders is niet duidelijk). Ze wordt zo'n beetje gelynched door de ergste heethoofden in het gezelschap; ze heeft weinig kracht om zich te verdedigen en wordt voor dood langs het bergpad achtergelaten.
 +
 +to be continued...
 +
 +====Wie is Pat====
 +Pat is de dochter van twee mensen ouders. Voor zover bekend. Het klinkt aannemelijk omdat ze er toch vaak hoofdzakelijk menselijk uitziet. Al zijn verhitte discussies hierover niet ongewoon bij een ieder die haar nog niet zo goed kent. En dat zijn de meesten. Sommigen kennen haar een beetje en kunnen het een en ander vertellen over haar. Een verzamelijk anekdotes. Standaard ingredient van deze anekdotes is ofwel een zelfmoord, een tragisch ongeval, een exploderende toiletpot, dan wel een ongelukkige toevallige samenloop van omstandigheden die moeilijk te verklaren valt. Haar laatste vriendje schreef het misschien het beste:
 +
 +"​One-in-a-million type-of-events happen quite often around Pat."
 +
 +op zijn zelfmoord briefje. Jammer. Pat was daar niet blij mee. Hij had het al zo lang met haar uitgehouden;​ 3 weken maar liefst! Een record voor haar menselijke vriendjes. Alleen een elf hield het eens 2 maanden uit; hij pleegde wel geen zelfmoord maar is al 6 jaar niet uit zijn boom gekomen. Drie weken dus. Het leek een blijvertje te zijn. Pat was dus erg teleurgesteld en een beetje boos.
 +
 +Anekdotes ja, maar niemand kent haar goed genoeg om een samenhangend beeld van haar te schilderen. Diegenen die haar aanwezigheid emotioneel aankunnen, blijven haar toch op gezonde afstand houden. Emotioneel gezien dan, fysiek is dat om een of andere reden erg lastig; zij lijkt zich voornamelijk op te houden in de `dode hoek' van een ieder in haar nabije omgeving. Ze lijkt altijd naast je te staan, over je schouder mee te kijken, in je linkeroor te ademen (niemand weet waarom altijd links), of tussen je benen omhoog te kijken, om zo maar eens wat posities op te noemen. Altijd. Bij iedereen. Gewone stervelingen hebben de neiging zelfmoord te plegen na een week of zo met haar opgetrokken te hebben. Ze is daar niet schuldig aan, wel de oorzaak (samen met de zwakke psychische toestand van de doorsnee mens natuurlijk).
 +
 +Over Pats ouders is dus niets bekend. Ook Pat lijkt over haar oorsprong in het duister te tasten. Haar verhaal begint op 5 jarige leeftijd, zoals opgeschreven in haar roze dagboek als jong straat meisje. Niet een straat meisje zoals een vervuild bedelend lelijk stinkend vod, maar meer als `een meisje van de straat'​. Je zou haar dakloos kunnen noemen, maar op straat slapen deed ze nooit. Hotels en pensions genoeg tenslotte. En als die zo nu en dan extra geld voor beveiliging en dubbele controles uittrokken zodat de hotelrekening wat al te nadrukkelijk gepresenteerd werd, dan stond er altijd wel een raampje open in een villa of een herenhuis. Een gewoon leegstaand huis is eenvoudiger natuurlijk, maar ze leent alleen dingen voor onbepaalde tijd van de rijke medemens. Een principe zaak, je neemt geen dingen van je medemens die het moeilijker heeft dan jij; dat is diefstal. Ze werd (en wordt) niet vaak betrapt in het gastenverblijf. Hotels hebben betere service natuurlijk en zijn more relaxed, maar in een beetje huis heb je direct ook schone kleding te pakken. En een simpel ontbijtje, met brood en kopje thee; ze wordt wel eens moe van hotelvoer en eten in restaurants en dan heeft ze zin iets simpels. Zo leefde ze zonder zorgen en problemen als straat meisje tot haar 12e jaar.
 +
 +to be continued...
pat.txt · Laatst gewijzigd: 2012/05/22 13:48 (Externe bewerking)